corona

Wat we niet missen aan kantoor

Nu het thuiswerken al enkele maanden aanhoudt en de verveling en het chagrijn toeslaat, verlangt menigeen terug naar het pré-corona tijdperk. Maar toch was ook toen niet alles rozengeur en maneschijn. Want als we in alle eerlijkheid terugkijken op die tijd, dan zijn er een hoop zaken te noemen die je vast niet zult missen.

Onderweg

  • Geen zitplaats in het ov. Keiharde muziek uit koptelefoons en etende medereizigers (of erger: tussen scholieren na een sportles). En de allerergste: de trein komt helemaal niet.
  • Fietsende scholieren en andere wegpiraten.
  • Geen plek in de fietsenstalling.
  • Een stampvolle lift die stopt op iedere verdieping en natuurlijk moet steeds degene die achteraan staat er als eerste uit. En vergeet niet die ene collega die (volstrekt onnodig) voor één verdieping met de lift meegaat, terwijl die net zo goed met de trap had kunnen gaan.
  • En voor de thuiswerkers: reistijd en in het donker door kou en regen naar kantoor en weer naar huis fietsen.
Lees verder

Andere tijden

Weet je nog, vroeger, toen ging ‘s-ochtends vroeg de wekker en sleepte je je met je lome lichaam je bed uit. Opstaan, aankleden, boterham eten en op weg naar je werk. Lopend, met de fiets, auto of allemaal samengepakt in het openbaar vervoer.

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Mijn wekker staat alleen nog maar stof te vangen. Sinds maart van dit jaar heb ik hem nauwelijks aan hoeven zetten. En hoewel mijn werkroutine nog vrijwel hetzelfde is gebleven, ik zit zo rond acht uur achter mijn computer, is mijn tijd van opstaan aanzienlijk verschoven. Organisch ergens tussen zeven uur en half acht word ik wakker en begin ik aan mijn werkdag.

Het zijn daarmee letterlijk andere tijden geworden. Was half zeven de wektijd, nu is dat gemiddeld drie kwartier tot een uur later. Terwijl ik niet later naar bed ga. Leven we daarmee niet eerder in betere en gezondere tijden dan voor Corona?… Lees verder

Loslaten op het werk

Nu we midden in de tweede Coronagolf zitten en het kabinet aanvullende maatregelen heeft aangekondigd om het aantal besmettingen en daarmee de druk op de zorg omlaag te brengen, komt ook de economie verder onder druk te liggen. Thuiswerken is voor wie dat kan de norm. In andere bedrijfstakken, waaronder de (online) detailhandel en distributie, is de druk enorm hoog. Overal verschijnen ‘spatschermen’, afstandstrepen op de vloer, afgeplakte werkplekken, looprichtingen en ook teams worden in ‘bubbels’ opgedeeld, zodat besmettingen niet ongebreideld door het bedrijf zich kunnen verspreiden.

En dan heb je nog de mazzel dat je een baan hebt en houdt. Voor velen dreigt (tijdelijk) ontslag omdat bedrijven voor langere tijd hun deuren moeten sluiten. Voor wie werkt in de horeca, de reisbranche, de luchtvaart, maar ook de offline detailhandel breken onzekere tijden aan. Maar er zijn ook kansen. Talloze branches doen het beter dan ooit te voren en door de crisis ontstaan ook compleet nieuwe banen waar sommigen een carrièrekans in zien.… Lees verder

Thuiswerken of leven op je werk

Nu vrijwel iedereen die dat kan aan het thuiswerken is, en dat voorlopig nog een tijdje doorgaat, is het steeds moeilijker om de werk-privébalans in de gaten te houden.

Inmiddels is het zelfs de vraag of we nog wel aan het thuiswerken zijn, of dat we leven op de werkplek. Dat lijkt misschien een grapje, maar dat is het allerminst.

Hoe is het zo gekomen?

We begonnen met thuiswerken ergens in maart. De eerste intelligente lockdown begon zo’n beetje toen het wc-papier en de chips (kennelijk de primaire levensbehoeften van de Nederlanders) in de supermarkten uitverkocht raakten. Daarna kwamen de zoom-meetings, vergaderingen via MS Teams, Webex en niet te vergeten de webinars natuurlijk. Eerst nog wat onwennig en met een grap, maar nu weten we haast niet beter meer.

Langzaam begonnen werkgevers voorzieningen te organiseren en kregen mensen die dat nog niet hadden een telefoon, laptop, computerscherm en bureaustoel voor thuis.… Lees verder

Casual everyday

Het is haast niet voor te stellen, maar tot een paar jaar geleden was het in veel bedrijven nog heel normaal om iedere dag in (mantel)pak naar het werk te gaan.

Maar toen kwam Casual Friday ineens om de hoek kijken. En als je denkt dat het uit het Amerikaanse bedrijfsleven is komen overwaaien, heeft het mis. Casual Friday komt oorspronkelijk uit Hawaii. Door de hitte vond men het vervelend om in zakelijke kleding te werken en om die reden mochten de medewerkers al vanaf de jaren ’60 op vrijdag een Alohashirt aan. Een overhemd met korte mouwen en een exotische print. Dus eigenlijk is het een Aloha Friday.

Halverwege de jaren negentig kwam de ‘spijkerbroekendag’ vanuit Amerika alsnog overwaaien naar Europa, waar het begin van deze eeuw echt voet aan de grond kreeg.

Maar nu het corona-virus om zich heen blijft grijpen en thuiswerken meer en meer de norm wordt, is de noodzaak om nette kleding aan te trekken nog minder.… Lees verder