Lang leve de tweede plaats

In veel organisaties lijkt ambitie een vaste richting te hebben: wie zich ontwikkelt, groeit door, wie doorgroeit, gaat omhoog. En wie echt succesvol is, eindigt uiteindelijk aan de top. Dat beeld is zo vanzelfsprekend geworden dat we het zelden nog ter discussie stellen. Het is iets wat we op school al leren en wat ons hele werkende leven met ons meelift. We willen winnen, de beste zijn, de hoogste plek in de organisatie verwerven.

In de praktijk werkt het vaak anders. Veel mensen functioneren het best in functies net onder de hoogste positie. Niet omdat zij het niet aankunnen, maar omdat juist daar inhoudelijke kennis, ervaring en invloed samenkomen. Dit zijn de rollen waarin teams worden gedragen, besluiten worden voorbereid en continuïteit wordt bewaakt.

Toch worden deze posities vaak gezien als tijdelijk. Als tussenstation. Als plek waar je zit totdat je klaar bent voor de volgende stap. Daarmee leggen organisaties een permanente druk op mensen die feitelijk al van grote waarde zijn.