werktijden

Andere tijden

Weet je nog, vroeger, toen ging ‘s-ochtends vroeg de wekker en sleepte je je met je lome lichaam je bed uit. Opstaan, aankleden, boterham eten en op weg naar je werk. Lopend, met de fiets, auto of allemaal samengepakt in het openbaar vervoer.

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Mijn wekker staat alleen nog maar stof te vangen. Sinds maart van dit jaar heb ik hem nauwelijks aan hoeven zetten. En hoewel mijn werkroutine nog vrijwel hetzelfde is gebleven, ik zit zo rond acht uur achter mijn computer, is mijn tijd van opstaan aanzienlijk verschoven. Organisch ergens tussen zeven uur en half acht word ik wakker en begin ik aan mijn werkdag.

Het zijn daarmee letterlijk andere tijden geworden. Was half zeven de wektijd, nu is dat gemiddeld drie kwartier tot een uur later. Terwijl ik niet later naar bed ga. Leven we daarmee niet eerder in betere en gezondere tijden dan voor Corona?… Lees verder

Het recht om onbereikbaar te zijn

Met alle nieuwe technische snufjes, smartphones, tablets, laptops en communicatieplatforms als skype, facetime en niet te vergeten de traditionele mail, wordt het werken steeds makkelijker gemaakt. In de ene organisatie heet het “het nieuwe werken” in de andere “tijd en plaats onafhankelijk werken”. Idee is dat je zelf bepaalt hoe en wanneer jij je werk verricht.

Het was wachten tot ook de keerzijde van deze nieuwe technische mogelijkheden de kop zou opsteken. En dat is inmiddels gebeurd. Van medewerkers wordt namelijk meer en meer verwacht dat ze 24 uur per dag bereikbaar zijn. Ook op die vrije woensdag of vrije vrijdagmiddag. En meer dan eens ook in de weekenden.

Daarom wordt er nu ook in de politiek gesproken over het recht om onbereikbaar te zijn. Voor wat het waard is, want het is campagnetijd en er moeten zieltjes gewonnen worden. Maar ik vind eerder dat medewerkers (en eventueel ook de vakbonden) zelf hier hun verantwoordelijkheid hebben laten liggen.… Lees verder